Ken’s magnificent historical epic begins with Fall of Giants,
where five interrelated families move through the momentous dramas of
the First World War, the Russian Revolution, and the struggle for
women’s suffrage.
A thirteen-year-old Welsh boy enters a man’s world in the
mining pits. . . . An American law student rejected in love finds a
surprising new career in Woodrow Wilson’s White House. . . . A
housekeeper for the aristocratic Fitzherberts takes a fateful step above
her station, while Lady Maud Fitzherbert herself crosses deep into
forbidden territory when she falls in love with a German spy. . . . And
two orphaned Russian brothers embark on radically different paths when
their plan to emigrate to America falls afoul of war, conscription, and
revolution.
From the dirt and danger of a coal mine to the
glittering chandeliers of a palace, from the corridors of power to the
bedrooms of the mighty, Fall of Giants takes
us into the inextricably entangled fates of five families—and into a
century that we thought we knew, but that now will never seem the same
again. . . .
Winter of the World
follows the five interrelated families through a time of enormous
social, political, and economic turmoil, beginning with the rise of the
Third Reich, through the great dramas of World War II, and into the
beginning of the long Cold War.
Carla von Ulrich, born of German and English parents,
finds her life engulfed by the Nazi tide until daring to commit a deed
of great courage and heartbreak . . . . American brothers Woody and
Chuck Dewar, each with a secret, take separate paths to momentous
events, one in Washington, the other in the bloody jungles of the
Pacific . . . . English student Lloyd Williams discovers in the
crucible of the Spanish Civil War that he must fight Communism just as
hard as Fascism . . . . Daisy Peshkov, a driven social climber, cares
only for popularity and the fast set until war transforms her life,
while her cousin Volodya carves out a position in Soviet intelligence
that will affect not only this war but also the war to come.
The saga continues in the third novel, Edge of Eternity,
when the five families come to one of the most tumultuous eras of all:
the 1960s through the 1980s, from civil rights, assassinations, mass
political movements, and Vietnam to the Berlin Wall, the Cuban Missile
Crisis, presidential impeachment, revolution—and rock and roll.
East German teacher Rebecca Hoffmann discovers she’s
been spied on by the Stasi for years and commits an impulsive act that
will affect her family for the rest of their lives. . . . George Jakes,
the child of a mixed-race couple, bypasses a corporate law career to
join Robert F. Kennedy’s Justice Department and finds himself in the
middle of not only the seminal events of the civil rights battle but a
much more personal battle of his own. . . . Cameron Dewar, the grandson
of a senator, jumps at the chance to do some official and unofficial
espionage for a cause he believes in, only to discover that the world
is a much more dangerous place than he’d imagined. . . . Dimka Dvorkin,
a young aide to Nikita Khrushchev, becomes an agent both for good and
for ill as the United States and the Soviet Union race to the brink of
nuclear war, while his twin sister, Tanya, carves out a role that will
take her from Moscow to Cuba to Prague to Warsaw—and into history.
Autumn by Ali Smith review – a beautiful, transient symphony
Set just after the EU referendum, the first post-Brexit novel is a poignant and subtle exploration of the way we experience time
Ali
Smith’s latest novel is billed as the first in a four-part series,
Seasonal, with each novel to be named, as the title suggests, after a
season: Smith seeks thus to explore “what time is, how we experience
it”. This question – of the nature of time itself, and the nature of our
experience of time – is ancient and baroque. We conduct our lives with
reference to an agreed symbolical system, clock time, and yet there is
also the wholly subjective experience of time – which the philosopher Henri Bergson called la durée or duration. As in: time flies when you’re having fun.
It is impossible to know precisely how other people experience time.
Despite this indeterminacy, novelists convey invented characters through
linear time and even seek to imagine their “duration” as well. The
enterprise is very strange and, as Thomas Mann wrote in The Magic Mountain,
“it is clear that time, while the medium of the narrative, can also
become its subject. Therefore, if it is too much to say that one can
tell a tale of time, it is none the less true that a desire to tell a
tale about time is not such an absurd idea.” Smith has written and
published very quickly – making Autumn the first “post-Brexit novel” – and the galloping style and speed of composition fit with the central theme.
Smith’s most recent novel, the critically acclaimed and 2015 Baileys prize-winning How to Be Both,
was an experiment in “duration” – the reader’s. It is comprised of two
stories, one set in 15th-century Italy, which we might call A; and the
other in modern-day Britain, B. Two editions of this novel exist: in
one, the order runs AB; in the other, BA. The reader can, if she has the
inclination, read the novel in both orders, one after the other.
However, owing to the ineluctable conditions of linearity, we can only
experience the novel for the first time in one order or another, AB or
BA. This seems to be very much the point. Autumn begins in a wild region of no-time, as Daniel Gluck
dreams that he is young again, or dead: “He must be dead, he is surely
dead, because his body looks different from the last time he looked down
at it, it looks better, it looks rather good as bodies go … But pure
joy! He’d forgotten what it feels like, to feel.” He feels stripped of
all the “rotting rot … till everything is light as a cloud”. Yet he
understands that this state of pure being will not last, and, abruptly,
we return to quotidian reality, where everyone is defined by numbers and
fixed categories:
It is a Wednesday, just past midsummer. Elisabeth Demand – 32 years
old, no-fixed-hours casual contract junior lecturer at a university in
London, living the dream, her mother says, and she is, if the dream
means having no job security and almost everything being too expensive
to do … has gone to the main Post Office in the town nearest the village
her mother now lives in.
Elisabeth is defiantly reading Brave New World and waiting
to apply for a new passport. The clock has stalled; miserable people
queue alongside her, staring into space. “COMMUNITY, IDENTITY,
STABILITY”, thinks Elisabeth, citing Huxley. Inevitably, when she
reaches the front of the queue, her application is rejected. Her
photograph is “the wrong size”, the man says. “He writes in a box … HEAD
INCORRECT SIZE.” Then, he “folds the Check & Send receipt and tucks
it into the envelope Elisabeth gave him with the form … He hands it
back to her across the divide. She sees terrible despondency in his
eyes. He sees her see it. He hardens even more.”
Abandoning her doomed endeavour, Elisabeth goes to the Maltings Care
Providers plc to see Gluck who, we discover, has been a close friend
since she was a child. He is now 101 years old, and spends his days in
“the increased sleep period” that “happens when people are close to
death”. “His eyes are closed and watery. There’s a long time between
each breath in and out. In that long time there’s no breathing at all,
so that every time he breathes out there’s the possibility that he might
not breathe in again.”
In a series of flashbacks, we discover how Elisabeth and Daniel first
met, in 1993, when she was a child of eight and he was a venerable and
intriguing neighbour. At the time, Daniel collected “arty art”,
including the work of real-life artist Pauline Boty.
A founding figure in British pop art, Boty created subversive, witty
paintings and collages until her premature death in 1966. She recurs
through the novel, as a symbol of all those who are “Ignored. Lost.
Rediscovered years later. Then ignored. Lost. Rediscovered again years
later. Then ignored. Lost. Rediscovered ad infinitum.” Always, Smith’s
characters must rebel against other people’s mantras about the world,
their certainties. As a child, Elisabeth disobeyed her mother’s
injunction to stay away from Daniel. Boty refused to succumb to drab
conventions about what artists who happen to be women might do.
In the uneasy present of Smith’s novel, the EU referendum has
just occurred and Britain is full of “people saying stuff to each other
and none of it actually becoming dialogue”:
All across the country, there was misery and rejoicing. All across
the country, what had happened whipped about by itself as if a live
electric wire had snapped off a pylon in a storm and was whipping about
in the air above the trees, the roofs, the traffic. All across the
country, people felt it was the wrong thing. All across the country,
people felt it was the right thing. All across the country, people felt
they’d really lost. All across the country, people felt they’d really
won.
The atmosphere is sullen: “The whole city’s in a storm at sea and
that’s just the beginning.” Daniel sleeps through the turmoil, like Rip
Van Winkle, dreaming of life and youth. Elisabeth imagines parallel
realities, beyond all the contemporary vitriol, where Daniel is awake.
In a flashback, Daniel says to Elisabeth: “The rain falls. The wind
blows. The seasons pass … and the leaves from all the trees round about
fall … and when the costumes have rotted away or been eaten clean by
creatures happy to have the sustenance, there’s nothing left of them,
the pantomime innocents or the man with the gun, but bones in grass,
bones in flowers, the leafy branches of the ash tree above them. Which
is what, in the end, is left of us all, whether we carry a gun while
we’re here or we don’t. So. While we’re here. I mean, while we’re still
here.”
If time demolishes all things, then does the febrile, forlorn present
matter anyway? Does anything matter – Elisabeth’s friendship with
Daniel, Boty’s lost art, or the sorrowful bureaucrat in the post office?
I think Smith is writing about finitude, and how life is fleeting,
extraordinary and improbable, and yet unique mortals are trammelled by
external edicts, forced to spend their time earning minimal wages,
measuring passport photographs with a ruler.
In her memory-scapes and dreamworlds, Smith reveals the buried
longings of her characters; their agony, their hopeful eagerness, their
fear of death. At one point, she imagines “all the things from the past …
like a huge national orchestra biding its time … all the objects
holding still and silent till the shops empty of people … Then, when
darkness falls, the symphony … The symphony of the sold and the
discarded. The symphony of all the lives that had these things in them
once. The symphony of worth and worthlessness.” Autumn is a beautiful, poignant symphony of memories, dreams and transient realities; the “endless sad fragility” of mortal lives.
Pietro is een stadsjongen
uit Milaan. Zijn vader is scheikundige, en gefrustreerd door zijn werk
in een fabriek. Zijn ouders delen een liefde voor de bergen, dat is waar
ze elkaar ontmoetten, waar ze verliefd werden en waar ze trouwden in
een kerkje aan de voet van de berg. Door deze gedeelde passie kan hun
relatie voortbestaan, zelfs wanneer tragische gebeurtenissen
plaatsvinden. Het stadsleven vervult hun vaak met gevoelens van spijt
dat ze niet voor een ander leven hebben gekozen. Dan ontdekken ze een
dorpje in het Noord-Italiaanse Valle d'Aosta waar het gezin vanaf dat
moment iedere zomer zal doorbrengen. De elfjarige Pietro raakt er
bevriend met de even oude Bruno, die voor de koeien zorgt. Hun zomers
vullen zich met eindeloze wandelingen door de bergen en zoektochten door
verlaten huizen en oude molens en er bloeit een ogenschijnlijk
onverwoestbare vriendschap op.
De Italiaanse auteur Paolo Cognetti schreef met zijn roman De acht bergen
een ontroerend mooi verhaal over de vriendschap tussen twee jongens,
Pietro en Bruno. De jongens hebben een heel verschillende achtergrond
maar delen hun zomers, al spelend, werkend en wandelend, in de bergen
van Noord-Italië. Als volwassen mannen delen ze hun zoektocht naar
geluk, ieder op hun eigen manier. Pietro is een ‘wereldreiziger’ en
Bruno verlaat nooit de berg van zijn (en Pietro’s) jeugd. Jacandra van
den Broek van Lees Magazine had een gesprek met de auteur over
vriendschap, eenzaamheid en onze plek in het universum.
Je roman De acht bergen is erg succesvol. De buitenlandse
rechten waren al aan meer dan dertig landen verkocht voordat het boek
verscheen en het werd bekroond met de prestigieuze Premio Strega Prijs.
Hoe is het om zo’n succes te hebben?Ik ben vooral heel blij
dat ik nu de vrijheid heb om mijn boeken te schrijven en mijn werk te
doen zonder me zorgen te hoeven maken over geld. Hiervoor moest ik
altijd ander werk ernaast doen, zoals lesgeven, in de horeca werken en
documentaires maken. Ik begon met schrijven toen ik achttien jaar oud
was en heb zeven eerdere boeken geschreven, waaronder een roman,
verhalenbundel, reisboeken. En ook een boek over schrijven. Dit is voor
het eerst in mijn leven dat ik fulltime schrijver kan zijn, iets wat een
onmogelijke droom leek toen ik achttien was. Hoewel ik het laatste jaar
dan weer vooral veel gereisd heb om over mijn boek te praten. En net
als veel andere schrijvers geef ik eigenlijk de voorkeur aan schrijven
boven praten.
Zou een deel van het succes van deze roman verklaard kunnen
worden doordat het verhaal een nostalgisch gevoel oproept van ‘going
back to nature’? En hoe vermijd je als auteur dan dat de lezer de bergen
alleen maar romantiseert en als een clichétegenhanger van de stad ziet?
Er is in onze maatschappij wel zo’n nostalgie gaande
waarbij de natuur verheerlijkt wordt. Misschien draagt dat inderdaad bij
aan de populariteit van mijn boek, ik weet het niet. Er zit denk ik ook
iets universeels in Bruno’s gevoelens voor de bergen, zodat men die bij
wijze van spreken in China net zo goed kan begrijpen als in Italië. Ik
heb wel geprobeerd om het cliché te vermijden. Ik heb het in het boek om
die reden niet over ‘natuur’, want zoals Bruno zegt is dat een
nietszeggende, vage term. Ik noem het, net als Bruno, de bergen, de
rivier, de bossen, het meer, allemaal dingen die een concreet beeld
oproepen en die je om je heen ziet als je er middenin staat. Dingen die
je misschien niet ziet als je vanuit de stad met een romantische bril op
aan de bergen denkt. Voor mij is het geen cliché want ik woon daar
zelf, het is mijn leven. Dat is ook zichtbaar in je beschrijvingen, die van binnenuit zijn geschreven. Wie waren je literaire voorbeelden?
Mijn grote voorbeeld is de Italiaanse schrijver Mario
Rigoni Stern, die vele romans heeft geschreven over de bergen. Andere
leermeesters voor mij zijn Amerikaanse auteurs, zoals Jack London,
Ernest Hemingway en Mark Twain, want in Italië hebben we geen grote
traditie in landschapsfictie, we hebben een grote stadse
literatuurtraditie. Als hoofdpersoon Pietro de bergen voor de eerste
keer ziet, denkt hij ook aan Mark Twains Mississippi en Jack Londons
Alaska.
"Ik hou er van om alleen te zijn, terwijl ik er tegelijkertijd bang voor ben om té alleen te zijn."
Een andere verklaring voor het succes kan misschien gevonden
worden in het feit dat de roman gaat over een vriendschap tussen twee
mannen. Het is daarmee een tegenhanger van de succesvolle boeken over
vrouwenvriendschappen zoals die van Elena Ferrante.Je kunt
zeggen dat er behoefte is aan authentieke relaties in de literatuur en
mijn roman is een verhaal over een grootse vriendschap. Het thema van
vriendschap was eigenlijk een beetje een vergeten onderwerp geworden in
onze literatuur, we schrijven veel over familie, bijvoorbeeld
liefdesrelaties en relaties tussen ouder en kind. Maar vriendschap was
vergeten geraakt terwijl het een belangrijk thema was in onze klassieke
literatuur. Ikzelf geef sterk de voorkeur aan vriendschap boven familie
in mijn leven. Misschien juist wel omdat in Italië een groot
familiegevoel de norm is. Ik krijg het nogal benauwd van familie,
terwijl vriendschap me een gevoel van vrijheid geeft. En
mannenvriendschappen zijn erg belangrijk voor mij. Ik heb vriendschappen
nodig om me ergens geworteld en thuis te voelen. Wil dat zeggen dat de vriendschap tussen Pietro en Bruno
gebaseerd is op je eigen ervaringen met vriendschap? Wat maakt hun
vriendschap zo bijzonder?Dat klopt. Hun levens zijn
compleet tegenovergesteld aan elkaar, maar hun karakters zijn nagenoeg
hetzelfde. Soms lijken ze wel één en dezelfde persoon te zijn. Het zijn
allebei heel gevoelige jongens en ze begrijpen elkaar zonder te praten.
Maar hun lot verschilt, omdat ze op een andere plaats geboren zijn: de
een is een stadsjongen en de ander een jongen van de bergen, de een
krijgt daardoor wel onderwijs, de ander niet. Daar hebben ze niet voor
gekozen maar het bepaalt wel dat de één een reiziger is en de ander
altijd op dezelfde plaats blijft. Hun verhaal deed me soms ook aan Brokeback Mountain van Annie
Proulx denken. Is er misschien ook sprake van andere gevoelens dan
vriendschap tussen Pietro en Bruno?Grappig dat je dat zegt,
ik hou erg van Brokeback Mountain en ik heb mijn verhaal geschreven met
het idee dat Pietro verliefd zou kunnen zijn op Bruno. Er zijn scénes
waarin ze lichamelijk contact hebben, zoals toen ze als jongens in bed
lagen, of samen op de motor zaten. Pietro zegt dan ook dat hij gelukkig
is. Dus misschien is Pietro’s geheim zijn liefde voor Bruno, maar ik
weet het niet zeker. Ik laat het graag aan de verbeelding van de lezer
over. Welke karaktertrekken of eigenschappen van jezelf kunnen we in Pietro en Bruno terugvinden?Ik
ben verlegen, hoewel in het verleden meer dan nu. Ik hou er van om
alleen te zijn, terwijl ik er tegelijkertijd bang voor ben om té alleen
te zijn. Mijn verhouding tot eenzaamheid is gecompliceerd omdat het me
enerzijds aantrekt en anderzijds angst aanjaagt. Beide personages hebben
dat aspect in zich. Pietro zegt in het verhaal ook dat eenzaamheid iets
positiefs maar tegelijkertijd iets negatiefs heeft. Alleen zijn is ook
iets dat je moet ‘leren’ en telkens als je een tijdje onder vrienden
bent geweest, moet je er weer opnieuw aan wennen.
Eenzaamheid is een belangrijk thema in het verhaal. Is het in
dat verband een bewuste keuze om geen moderne communicatiemiddelen in
het verhaal te laten voorkomen?Enerzijds heb ik de mobiele
telefoons om esthetische redenen uit het boek gelaten. Het geeft een
mooier, opgeruimder beeld. Anderzijds is het ook een statement over dat
thema. Ik denk dat we tegenwoordig te angstig zijn voor eenzaamheid.
Mensen zijn geobsedeerd door communicatie. Mensen van mijn leeftijd en
jonger denken dat ze niet kunnen leven zonder hun telefoon en
internetconnectie, zelfs niet voor een paar dagen. Maar volgens mij is
het belangrijk om juist wel een tijdje alleen met jezelf te kunnen zijn.
Het vraagt om een ander soort concentratie. Het doet me pijn aan het
hart om te zien dat we onze relatie met eenzaamheid aan het kwijt raken
zijn. Is dat ook de reden waarom je Pietro en Bruno tot zulke grote
literatuurliefhebbers hebt gemaakt? Lezen vraagt ook om een bepaalde
concentratie.Ja, dat klopt. Ze zijn grote lezers inderdaad,
met name van literaire romans. Dat is trouwens nog een eigenschap van
mezelf die ik in mijn personages heb gestopt. Als Pietro in Nepal is, vertelt een man hem over de acht
bergen die de grote berg in het midden van de cirkel, Sumeru, omringen
en samen de wereld representeren. Sommige mensen reizen langs de acht
bergen, zoals Pietro, en andere mensen klimmen naar de top van Sumeru,
zoals Bruno. Daarop vraagt de man “Wie zal er meer geleerd hebben, hij
die langs de acht bergen gereisd is of hij die de top van Sumeru bereikt
heeft?”. Wie denk jij dat het meeste leert?Het is een open
vraag in het boek. Het is een vraag zonder antwoord, denk ik. Ik
probeer te reflecteren op het verschil, zonder naar een antwoord te
zoeken. Sommige mensen komen tot een bewustwording of vinden rust in het
een of het ander. Anderen realiseren zich dat ze iets van beide in zich
hebben waarbij een deel in hen de berg Sumeru wil beklimmen, op één
plek blijven, terwijl een ander deel in hen juist de acht bergen, de
wereld, wil bereizen. Ik zelf behoor daar ook toe. Ik denk dat het ook
niet goed is om alleen voor één manier te kiezen. Dat is ook waarom
Bruno met bewondering naar Pietro kijkt en Pietro andersom ook naar
Bruno. Ze hebben beiden op hun eigen manier veel geleerd. Ik lijk op het
eerste gezicht misschien meer op Pietro maar ik heb zelf ook mijn berg
Sumeru gevonden in een klein dorpje in de bergen. Ik ben daar nu ook
belangrijke projecten begonnen zoals een literatuur- en kunstfestival en
andere culturele evenementen. Dus misschien stop ik nu wel met reizen
en begin ik aan de klim naar de top van mijn berg Sumeru. Ben je zelf ook een bergbeklimmer in de letterlijke zin?Ik
heb als kind wel veel in de Alpen gewandeld en bergen beklommen, maar
toen was ik nog erg jong. En net als Pietro had ik veel last van
hoogteziekte. Nu geef ik net als hij de voorkeur aan een berghoogte van
de middencategorie. Maar ik ben ook graag in steden, zoals hier in
Amsterdam, vanwege hun schoonheid. En om mensen van heel verschillende
pluimage te ontmoeten, want dat mis ik soms in de bergen.
Is het voor jou als schrijver noodzakelijk om de plaatsen waarover je schrijft te kennen?Ja,
het is voor mij heel belangrijk om naar die plaatsen toe te gaan en ze
met mijn eigen ogen te aanschouwen. Schrijven is voor mij in zekere zin
als fotograferen. Romans als deze confronteren je als lezer met je eigen
(onbeduidende) plaats in het universum. Is dat een onderwerp dat je
bezighoudt?Ja, je plek vinden in de wereld heeft me altijd
beziggehouden. Je hebt mensen die sinds hun geboorte weten waar ze
thuishoren. Maar ik ben het soort mens voor wie dat een zoektocht was.
Ik denk dat ik die plek nu gevonden heb. Het is een plek waar je het
gevoel hebt dat je kunt groeien en waar je iets kunt opbouwen dat
belangrijk voor je is. Ik heb jarenlang in de bergen gewoond zonder daar
te wortelen, zonder iets op te bouwen. Op een dag ben ik daar mee
begonnen en vond ik die plek. We hebben De acht bergen gekozen als leesclubboek van de
maand oktober hier bij Lees Magazine. Ben je bekend met het fenomeen van
leesclubs?Wat een eer. Ja, als auteur ben ik wel bekend
met leesclubs. Ik ben er ook heel dankbaar voor dat ze bestaan. In
Italië hebben we te maken met een grote crisis in boekenland, misschien
nog wel meer dan in andere landen. En leesclubs helpen auteurs om
gelezen te worden. Dus ze zijn heel belangrijk.
De acht bergen is het boek dat in de maand oktober gelezen wordt door de leesclub.
Leent jouw boek zich er voor om in een leesclub te worden besproken of vind je het meer een boek dat tot contemplatie uitnodigt?
Dat hangt van de persoonlijkheid van de lezer af, denk ik.
Ikzelf ben meer iemand die niet graag praat over wat een boek bij mij
losmaakt. Maar er zijn vast ook veel mensen die juist wel graag hun
ervaringen met anderen delen. Mijn boek nodigt in ieder geval uit om na
te denken, of te praten, over je eigen plek in de wereld, waar je
thuishoort of welke ‘bergen’ je wil bereizen. En over hoe je je verhoudt
tot eenzaamheid. Dat zijn onderwerpen waarover ik lezers graag zie
praten, maar ze kunnen het natuurlijk ook hebben over de ouder-kind
relaties en het onderwerp van vriendschap of de gevoelens tussen Bruno
en Pietro. Ben je al bezig aan een volgende roman?
Ik zit nog in het denkproces. Om echt te beginnen aan het
schrijfwerk moet ik eerst klaar zijn met het reizen en vertellen over
dit boek. Daarvoor moet ik terug zijn op mijn berg, terug naar mijn
normale leven, mijn boeken en de stilte. Ik wil mijn volgende boek laten
gaan over een vrouw in de bergen, gebaseerd op het personage van Lara
(de vrouw van Bruno), en andere personages uit mijn vroegere werk. Er
zit iets krachtigs in de relatie die ik zag tussen sommige vrouwen die
ik in de bergen heb leren kennen, en het idee van in vrijheid een nieuw
leven beginnen. Daar wil ik graag een verhaal over schrijven. Maar
daarvoor heb ik de stilte nodig.
'Russische hackergroep Fancy Bear belaagt Europese regering'
De hackersgroep Fancy Bear, die in verband wordt gebracht met
het Kremlin, heeft afgelopen week waarschijnlijk een Europese regering
aangevallen.
De aanval werd ontdekt door Unit42, de onderzoekstak van
beveiligingsbedrijf Palo Alto Networks. Het is niet bekend welk land of
welke organisatie de hackersgroep precies heeft aangevallen.
De
hackers verstuurden afgelopen maandag en woensdag mails. In de bijlage
bevond zich een besmet Word-document, waarin de agenda van een
defensiecongres stond.
Op de derde pagina stond een object dat
probeerde schadelijke software te laden. Unit42 noemt de methode nieuw
en "bijzonder slim": alleen mensen, dus potentiële slachtoffers, lezen
door tot de derde pagina. Daardoor werd de schadelijke software niet
door de automatische detectiesystemen van beveiligers herkend.
Het
is niet bekend hoeveel mensen de bijlage hebben geopend, hoe vaak de
schadelijke software is gedownload en wat de hackers hebben buitgemaakt.
Fancy Bear
Onderzoeksgroep Unit42 schrijft de aanval toe aan Fancy Bear, een hackersgroep die ook wel Pawn Storm of APT28 wordt genoemd.
Deze
hackers worden verantwoordelijk gehouden voor digitale aanvallen op
westerse doelen, zoals de Amerikaanse Democratische partij, de NAVO, het
Witte Huis, het wereldantidopingagentschap en de Onderzoeksraad voor
Veiligheid, die de ramp met vlucht MH17 onderzoekt.
Dat zijn
allemaal organisaties waar Rusland grote moeite mee heeft. Mede daarom
wordt de hackersgroep in verband gebracht met het Kremlin.
Door: ANP/NU.nl
Professor
Stephen William Hawking was born on 8th January 1942 (exactly 300 years
after the death of Galileo) in Oxford, England. His parents' house was
in north London but during the second world war Oxford was considered a
safer place to have babies. When he was eight his family moved to St.
Albans, a town about 20 miles north of London. At the age of eleven,
Stephen went to St. Albans School and then on to University College,
Oxford (1952); his father's old college. Stephen wanted to study
mathematics although his father would have preferred medicine.
Mathematics was not available at University College, so he pursued
physics instead. After three years and not very much work, he was
awarded a first class honours degree in natural science.
In October 1962, Stephen arrived at the Department of Applied Mathematics and Theoretical Physics (DAMTP)
at the University of Cambridge to do research in cosmology, there being
no-one working in that area in Oxford at the time. His supervisor was
Dennis Sciama, although he had hoped to get Fred Hoyle who was working
in Cambridge. After gaining his PhD (1965) with his thesis titled 'Properties of Expanding Universes',
he became, first, a research fellow (1965) then Fellow for Distinction
in Science (1969) at Gonville & Caius college. In 1966 he won the
Adams Prize for his essay 'Singularities and the Geometry of
Space-time'. Stephen moved to the Institute of Astronomy (1968), later
moving back to DAMTP (1973), employed as a research assistant, and
published his first academic book, The Large Scale Structure of Space-Time,
with George Ellis. During the next few years, Stephen was elected a
Fellow of the Royal Society (1974) and Sherman Fairchild Distinguished
Scholar at the California Institute of Technology (1974). He became a
Reader in Gravitational Physics at DAMTP (1975), progressing to
Professor of Gravitational Physics (1977). He then held the position of
Lucasian Professor of Mathematics (1979-2009). The chair was founded in
1663 with money left in the will of the Reverend Henry Lucas who had
been the Member of Parliament for the University. It was first held by
Isaac Barrow and then in 1669 by Isaac Newton. Stephen is currently
the Dennis Stanton Avery and Sally Tsui Wong-Avery Director of Research
at DAMTP.
Professor Stephen Hawking has worked on the basic laws
which govern the universe. With Roger Penrose he showed that Einstein's
general theory of relativity implied space and time would have a
beginning in the Big Bang and an end in black holes (1970). These
results indicated that it was necessary to unify general relativity with
quantum theory, the other great scientific development of the first
half of the 20th century. One consequence of such a unification that he
discovered was that black holes should not be completely black, but
rather should emit 'Hawking' radiation and eventually evaporate and
disappear (1974). Another conjecture is that the universe has no edge or
boundary in imaginary time. This would imply that the way the universe
began was completely determined by the laws of science. Recently Stephen
has been working with colleagues on a possible resolution to the black
hole information paradox, where debate centres around the conservation
of information.
His many publications include The Large Scale Structure of Spacetime with G F R Ellis, General Relativity: An Einstein Centenary Survey, with W Israel, and 300 Years of Gravitation, with W Israel. Among the popular books Stephen Hawking has published are his best seller A Brief History of Time, Black Holes and Baby Universes and Other Essays, The Universe in a Nutshell, The Grand Design and My Brief History.
Professor
Stephen Hawking has thirteen honorary degrees. He was awarded CBE
(1982), Companion of Honour (1989) and the Presidential Medal of Freedom
(2009). He is the recipient of many awards, medals and prizes, most
notably the Fundamental Physics prize (2013), Copley Medal (2006) and
the Wolf Foundation prize (1988). He is a Fellow of the Royal Society
and a member of the US National Academy of Sciences and the Pontifical
Academy of Sciences.
In 1963 Stephen was diagnosed with ALS, a
form of Motor Neurone Disease, shortly after his 21st birthday. In spite
of being wheelchair-bound and dependent on a computerised voice system
for communication Stephen continues to combine family life (he has three
children and three grandchildren) with his research into theoretical
physics, in addition to an extensive programme of travel and public
lectures. He still hopes to make it into space one day.
Veel mensen schrijven boeken, maar 'niet iedereen is de nieuwe Herman Koch'
Boeken van vloggers, BN'ers maar ook amateurs: veel mensen
brengen hun eigen boek uit. De Boekenweek is een mooie gelegenheid om te
kijken waar deze drang vandaan komt en waarom zoveel
aspirant-schrijvers denken het in zich te hebben om een bestseller te
produceren.
Gordon, Monica Geuze, Anna Nooshin, het zijn maar een
paar namen in het rijtje van meer of minder bekende Nederlanders die
geen professioneel schrijver zijn, maar wel recent een boek hebben
uitgebracht. BN'ers weten hun boek dankzij hun naamsbekendheid vaak wel
aan de man te brengen, maar zonder die bekendheid is dat een stuk
lastiger.
Precieze cijfers over het aantal "amateurboeken" dat
wordt uitgegeven, zijn er niet. Wel is duidelijk dat de oplages van deze
boeken zeer klein zijn: de helft van de boekenomzet in 2017 is
afkomstig van de verkoop van 2 procent van alle beschikbare titels,
blijkt uit cijfers van de KVB Boekwerk Monitor. Dat betekent dat de
andere helft van de verkochte boeken bestaat uit de overige 98 procent.
In
het genre fictie is zelfs maar 0,8 procent van alle boeken
verantwoordelijk voor de helft van de verkoop. 16 procent van de
boekenomzet in 2017 bestond uit boeken die staan in de top 100 van
bestverkochte boeken in dat jaar.
'Enorme groei'
Ondanks
dat de kans op een bestseller dus klein is, is er een flink aantal
mensen dat besluit een eigen boek te schrijven en schrijfcoach Maarten
Beernink verwacht dat nog meer mensen dit willen gaan doen. Beernink
werkt bij Het Boekenschap, een organisatie die Nederlandse en Vlaamse
auteurs helpt bij het uitgeven van boeken in eigen beheer.
"Ik
blijf een enorme groei zien. Per maand hebben we zo'n tienduizend
bezoekers op onze website." Niet al die mensen zullen ook daadwerkelijk
een boek schrijven, maar de cijfers bewijzen wel dat veel mensen erover
nadenken. Karakter Uitgevers, uitgever van onder meer het boek van
Michelle Obama, zegt ongeveer twintig manuscripten per maand te
ontvangen. Daarvan worden er ongeveer vijf uitgegeven. Meulenhoff,
uitgever van de boeken van onder meer Roald Dahl, krijgt tussen de 125
en 150 manuscripten op maandelijkse basis. "Slechts een fractie daarvan
maakt een serieuze kans."
“Elke schrijver heeft de hoop om veel lezers met zijn boek te bereiken. Maar die hoop is niet voor iedereen reëel”
Frank Noë
Frank Noë, hoofdredacteur van Schrijven Magazine en Schrijven Online,
zegt dat er in Nederland ongeveer een miljoen creatief schrijvers zijn,
zo werd berekend door het Sociaal Cultureel Planbureau. Zijn platform
wordt door een groot deel van deze groep bezocht, zo'n 110.000 bezoekers
per maand, waarvan ongeveer twee derde vrouw is. Die mensen zullen niet
allemaal een eigen boek willen uitgeven, maar er zitten ook ambitieuze
schrijvers tussen, zegt Noë. "Elke schrijver heeft de hoop om veel
lezers met zijn boek te bereiken. Maar die hoop is niet voor iedereen
reëel, niet iedereen heeft het in zich om de nieuwe Herman Koch te
worden."
"Er vindt een omgekeerde beweging plaats", vertelt
Beernink. "Het boekenvak heeft op een gegeven moment plaatsgemaakt voor
nieuwe vormen van media. Veel bloggers en vloggers uit die media grijpen
weer terug op het eeuwenoude medium." Daarvoor is een duidelijke
verklaring, zegt Beernink. "Mensen luisteren minder goed, maar aan de
andere kant vertellen mensen wel makkelijker. Schrijven is ook een
manier van vertellen, en past in de trend waarin we alles delen en
onszelf aan de wereld laten zien."
IJdelheid
Er
lijkt dus een toename te zijn in het aantal amateurschrijvers. Maar
waarom denken zo veel mensen een boek te kunnen schrijven? "Het is
misschien een soort ijdelheid van mensen, ze denken dat er veel lezers
zijn die op hun boek zitten te wachten. Of ze willen er hun gedachtegoed
mee vastleggen voor het nageslacht. Ze zijn er al jaren mee bezig en
hebben er hun bezieling in gelegd."
Volgens Noë schrijven jongere
auteurs vooral in de genres young adult en fantasy en pent de oudere
generatie veel levensverhalen neer. Bij Het Boekenschap worden volgens
Beernink vooral boeken gemaakt over persoonlijke ontwikkeling. Ook
how-to-boeken, waarin mensen bijvoorbeeld vertellen over hun eigen vak,
worden vaak geschreven. "De kwaliteit van de boeken verschilt enorm",
vertelt hij. "Een grote groep blijft hangen in het amateurisme."
Dat
kan bijvoorbeeld worden veroorzaakt door onzekerheid, waardoor ze niet
genoeg doen aan promotie. "Ze denken dan: wie zit er op mijn boek te
wachten? Of ze zien hun boek als hun kindje. Ze durven hun boek niet los
te laten en zijn er jaren mee bezig."
Maar vervolgens is de kans
klein dat het boek een succes wordt. "Een boek schrijven en de promotie
zijn twee verschillende dingen", legt Beernink uit. "Amateurschrijvers
hebben vaak geen geld voor een goede promotie."
Dit in
tegenstelling tot boeken van BN'ers, vloggers en andere sociale
media-persoonlijkheden. Dat juist hun boeken als warme broodjes over de
toonbank vliegen, is volgens Beernink niet zo verrassend. "Deze mensen
hebben hun doelgroep al bereikt via hun volgers en kunnen hun boek ook
makkelijk promoten via hun mediakanalen."
Googlebaar
Vaak
weet hij bij het eerste contact met een schrijver al of die promotie
succesvol wordt. "Ten eerste kijk ik naar de naam: is die googlebaar?
Een naam als Jan Jansen zal er niet gelijk uitspringen bij de
zoekresultaten. Dat geldt ook voor de boektitel, die moet uniek zijn."
Omdat een boek ook vaak wordt gekocht vanwege een aantrekkelijke cover,
raadt Beernink aan om in elk geval geld te investeren in het ontwerp van
de voorkant.
Ook de inhoud van een boek, zowel non-fictie als
fictie, moet volgens Beernink uniek zijn. "Dat wordt vaak onderschat.
Een boek moet zo in elkaar zitten, dat alleen jij 'm geschreven kunt
hebben." Hij geeft een voorbeeld van een schrijvende arts die ook zanger
is. "Durf jezelf te laten zien en laat zien wat je uniek maakt."
“Een boek is een verlengstuk van jezelf en kan deuren voor je openen”
Maarten Beernink, schrijfcoach
Een valkuil hierbij is wel, stelt Beernink, dat mensen hun
verhaal zo willen vormgeven dat veel mensen het leuk zullen vinden,
waardoor juist dat "unieke" aspect verloren gaat. Noë zegt dat mensen
vaak "te snel denken dat ze er al zijn". "Na je eerste versie moet je
nog een hoop schaven, maar veel schrijvers denken dat dat niet voor hen
geldt."
Probeer daarom tijd te steken in het schrijven,
adviseren zowel Noë als Beernink. "Blijf schaven", zegt Noë. "En laat de
tekst lezen aan een onbevangen buitenstaander. Een partner is niet per
se de beste adviesgever."
Ontspannend
De
tijd nemen voor het schrijfproces kan zeker geen kwaad, aangezien
schrijven tegelijkertijd ook een zeer ontspannende bezigheid is. "Mensen
vinden rust in het schrijven, het is ontspannend", zegt Beernink. "Je
ontsnapt er even mee uit de werkelijkheid."
"Een boek is een
verlengstuk van jezelf en kan deuren voor je openen", vertelt Beernink.
"Een boek kun je ook aanbieden aan iemand die je anders niet snel
bereikt, bijvoorbeeld een bekende Nederlander, die je boek weer
bekendheid kan geven."
Schrijtips
Voldoende tijd nemen
Talloze keren opnieuw lezen
Indien nodig bijschaven
Promotie is belangrijk
Het aantal mensen dat kan leven van schrijven in Nederland, is
maar klein. "Als je bij een reguliere uitgeverij zit, krijgt je zo'n 10
tot 15 procent van de netto boekprijs per verkocht exemplaar", legt Noë
uit. Maar een boek uitgeven in eigen beheer levert meer op. "Dan loopt
dat percentage op tot 70 procent." Nadeel is dat de schrijver wel meer
moet investeren in zijn boek, omdat bijvoorbeeld een coverontwerp en
eindredacteur voor eigen rekening zijn.
"Rijk word je niet van het uitbrengen van een boek, maar het verrijkt wel je geest."
Gaia is a space observatory of the European Space Agency (ESA) designed for astrometry. The mission aims to construct the largest and most precise 3D space catalog ever made and totalling approximately 1 billion astronomical objects,
mainly stars but also planets, comets, asteroids and quasars among
others. The spacecraft will monitor each of its target stars about 70
times over a period of five years to study the precise motion of each
star relative to the Milky Way galaxy. This will involve approximately 1% of the Milky Way population with stars brighter than 20 Gmagnitude. Additionally Gaia is expected to detect thousands to tens of thousands of Jupiter-sized exoplanets beyond the Solar System, 500,000 quasars and tens of thousands of new asteroids and comets within the Solar System. Gaia will create a precise three-dimensional map of
astronomical objects throughout the Milky Way and map their motions,
which encode the origin and subsequent evolution of the Milky Way. The spectrophotometric measurements will provide the detailed physical properties of all stars observed, characterizing their luminosity, effective temperature, gravity and elemental
composition. This massive stellar census will provide the basic
observational data to tackle a wide range of important questions related
to the origin, structure, and evolutionary history of our galaxy.
Successor to the Hipparcos mission, the telescope is part of ESA's Horizon 2000+ long-term scientific program. Gaia was launched on 19 December 2013 by Arianespace using a Soyuz ST-B/Fregat-MT rocket flying from Kourou in French Guiana. The spacecraft currently operates in a Lissajous orbit around the Sun–EarthL2 Lagrangian point.
